مدیریت، اقتصاد و توسعه

     ¤- روز گذشته  کتاب «گزیده اوپه نیشدها» از منشورات شرکت انتشارات علمی و فرهنگی ، ترجمه جناب صادق صادق زاده شفق را مطالعه می کردم .  اوپه نیشدها و ویداها از قدیمیترین اثر مکتوب هند و آریائی محسوب و هندوان آنها را آسمانی و کلام خداوند می دانند .  در این کتاب  حکمتها و اندرزهای فراوانی وجود دارد که خواننده را به وجد می آورند . جملات زیر قطره ای از آن دریاست :
۱- خوبی و خوش آیندی دو چیز جداگانه هستند . هر یک از این دو هدفی دیگر دارد . برای شخص مصلحت آن است که از این دو خوبی را اختیار کند . آنکه خوش آیند را انتخاب کند هدف خود را از دست داده .   خوش و خوب هر دو به شخص رو می نهند . و شخص خردمند در مواجهه با آن تشخیص می دهد . و خردمند خوب را اختیار می کند نه خوش آیند را .  و مردم احمق بر وجه اخذ و ذخیره خوش آیند را اختیار می کنند . ۲ - هوش عالی تر از حواس است و مافوق هوش وجود واقعی است و مافوق وجود واقعی عقل بزرگ است و در فوق آن وجود غیبی است . اما فوق وجود غیبی شخصی (ذاتی ) است که محیط کل است و نشانی ندارد . کسی که آن را پی برد آزاد می شود و به عالم جاودانی می رود .