مدیریت، اقتصاد و توسعه

پروانه اى از جنس نور

     ¤- فاطمه، چشمهايش را به روى زندگى مى گشايد، زندگى با تمام رخدادها، گستره و شادابى اش. پدر، از سفر شگفت انگيزش برگشته است، سفر معراج، سفر به ژرفاى آسمان و زمان.
     دو سال از لحظه ى فرود جبريل بر دامنه ى كوه حرا گذشته است. يزدان، آهنگ آن دارد تا سفر زندگى فاطمه، همزمان با آغاز اسلام و در سايه سار وحى الهى باشد.
     خديجه، به دخترش شير گوارا مى نوشاند ، طهارت جسم و جان مى نوشاند. چه بسا قطره اشك خديجه بر پيشانى فاطمه چكيده است، قطره اشكى براى شويش، اندوهى براى محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلم، براى مردى از «جبل النور» نور مى افشانَد تا كاروان سرگردان آدمى را به چشمه هاى آرامش برساند، به چشمه اى در «بيابان بى آب و علفى كه در كنار خانه ى گرامى توست». [ سوره ابراهيم، آيه 37. ] در سرزمينى آكنده از اشك و رنج، فاطمه پرورش مى يابد. چهره اش، آيينه ى كودكى محمد صلى اللَّه عليه و آله و سلم است. چشمان، ابروان و نورى لطيف كه رخساره را فراگرفته، آن سان كه هاله اى بر گِرد ماه.
     آيا ماه شب چهاردهم و نور آرامش بخشَش را به زمين ديده اى؟ «عايشه» فاطمه را چنين بازگو كرده است. «اَنَس»، از زبان مادريش فاطمه را چنين توصيف كرده است: رخساره اى همانند ماه كامل، سپيد آويخته با سرخى، يا خورشيدى پس پرده ى ابرى نازك و مويى مشكين و بسيار بلند.
     در پرتو تابناكى رُخش، زنان پيامبر در شب ديجور نخ در سوزن فرومى كردند و به خيّاطى مى پرداختند. روزها مى گذرد و فاطمه رشد مى كند. براى زندگى مى شكوفد، آيه هاى آسمانى را مى نوشد، جرعه جرعه، آيه آيه. هر روز در چشمه سار واژگان آخرين پيامبر تاريخ جان خويش را مى شويد.
     فاطمه، چنين پاكيزه پرورش مى يابد، اما رنجها آغاز مى شوند. فاطمه، گواه روزگارانى است كه در آن پابرهنگان از پاى مى افتند. او، در دامنه به صداى تازيانه هايى كه بر رنجبران زمين فرود مى آيد، گوش فرامى دهد.
فاطمه- كه پروانه اى از جنس نور و چاووش خوان بهار است - آرزومند جهانى سبز است، جهانى كه در آن نور، مكه، جزيرة العرب و سراسر گيتى را فراگيرد. مدارک و اسناد در : یک آسمان پروانه

+ چهارم تیر 1387- نويسنده : .--« ابراهیم صفری »--. |

پيوندهاي روزانه

پيوندستان