مدیریت، اقتصاد و توسعه

      ¤- سابقه آشنائی با جناب آقای علی کردان به سال ۵۸ و سالهای درس و مدرسه و فعالیتهای پر جنب و جوش روزهای اولیه انقلاب برمی گردد . گر چه رفاقت او با پدرم در جریان مبارزات قبل از انقلاب برقرار بود و ایشان به منزل ما رفت و آمد داشت اما رابطه مستقل من به علت فاصله سنی، اندکی دیرتر و در سالهای بعد از پیروزی شکل گرفت .

     سال ۵۸ در دبیرستانی درس می خواندم که همسایه دیوار به دیوار دانشکده محل تحصیل جناب کردان بود. در آن زمان من مسئولیت انجمن اسلامی دبیرستان را به عهده داشتم به همین علت روابط تنگاتنگی با دوستان فعال در انجمن اسلامی دانشگاه و ایشان که از چهره های برجسته انجمن به شمار می رفت، برقرار بود.  ایشان فردی بحاث و خوش فکر و در برخورد تئوریک و رودر رو با گروهکهای سیاسی، بسیار قدرتمند ظاهر می شد به همین علت تکیه گاه ما و بسیاری از فعالان سیاسی در عرصه های دانشجوئی و دانش آموزی آن زمان به شمار می رفت.

     توانائیهای وی باعث شد تا همکاری هایش با نهادهای انقلابی به گرفتن مسئولیتهای مهم در همان روزهای اولیه پیروزی انقلاب اسلامی بینجامد.  بگونه ای که از سپاه به دادستانی انقلاب و از آنجا به وزارت کشور و بعد از آن نیز در مصادر بالای اجرائی و قضائی قرار گرفت تا اینکه با حضور دکتر علی لاریجانی در صدا وسیما، به او پیوست و خدمات برجسته ای را به نظام جمهوری اسلامی تقدیم نمود. او که به واسطه رفاقت و دوستی بسیار نزدیک با دکتر احمدی نژاد، و احاطه رئیس جمهور بر کارآمدی و توانمندی اش ،  می توانست جامه وزارت را از همان ابتدا بر تن کند علیرغم تبلیغاتی که در بیرون انجام می شود، میل و رغبتی به این کار نشان نداد تا اینکه گوئی این روزها دیگر چاره ای ندارد و باید هدایت وزارت کشور را در دست گرفته و سکاندار کشتی متلاطم این وزارتخانه فخیمه شود.  

     عصر روز جمعه ۵/۵/۸۷  در منزل ایشان حضور یافته و دیدار خصوصی، دونفری و مفصلی  داشتیم که با همه دیدارهای قبلی ام متفاوت بود. به همین علت و به مناسبت خبرهائی که این روزها در رسانه ها راجع به ایشان منتشر شده و می شود به نظرم رسید بخشی از مسائل مطروحه را درحد حوصله این وبلاگ گزارش کنم.

     شاید کار کردن در سیستم قضائی و قرار گرفتن در جایگاه مهم دادستان انقلاب اسلامی در شهرهای مختلف، آنهم در جوانی، از کردان شخصیت سرسختی ساخت که به هیچ روی اهل مماشات و مسامحه نبوده و تندی های عجیبی در حوزه کار از او مشاهده می شود.

      به او گفتم قدرت دافعه شما بر جاذبه می چربد و افراد بسیاری را در طول این سالها رماندید! قبول داشت اما تاکید کرد؛ نمی توانم در مقابل آدمهای سوء استفاده گر و فرصت طلب کوتاه بیایم. بسیاری از مسئولان برای آنکه از مزاحمت اینجور آدمها خلاص شوند، خدمات می دهند و وقت می گذارند و مواردی را هم به عنوان مصداق ذکر می کرد اما می گفت من  تحمل نمی کنم.

     می گفت؛ تاکنون تمام وقت و انرژی ام را مصروف مسئولیتهائی که بر عهده ام بود نموده و حوصله نشستهای بیهوده با افرادی که برنامه خاصی ندارند و وقت تلف  می کنند را ندارم . از احمدی نژاد و محاسن و ویژگیهای مثبت او و همچنین خلوص و پرکاری اش یاد نموده و صداقتش را می ستود . اما می گفت ؛ علاقه ای به وزیر شدن ندارم ( البته این مطلب را قبلا" هم بارها از او شنیده بودم و در عمل هم جدی یافتمش) اما ریاست محترم جمهوری در موضوع پذیرش مسئولیت وزارت کشور از سوی او جدی است . گفتم : یعنی وزارت کشور را پذیرفتید؟ گفت : گوئی که تکلیف است و چاره ای ندارم اما همه چیز را به خودشان واگذار کردم تا مطابق تصمیمات خود اقدام کنند. حتی برنامه هم ننوشتم تا زمانی که تصمیم آقای رئیس جمهور به مجلس اعلام شود. یعنی ایشان برای تصمیم گیری در این مورد مخیر است و از سوی ما توقع یا نگرش خاصی وجود ندارد .

     دغدغه خاصی هم برای رای آوردن یا نیاوردن در مجلس، در روحیه کردان دیده نمیشد. از او راجع به تهمت ها، شب نامه ها، دروغها و بدگوئیهای بعضی ها پرسیدم و گفتم سر سختی هایتان باعث شد تا غیبت های فراوانی را برای خود دست و پا کنید! گفت: عادت کردیم . و توضیحات فنی و زیبائی را برای حضور محکم و سالم در عرصه های سیاسی با شواهدی از سیاستمداران دنیا مطرح کرده و نشان می داد که کاملا" بر رفتارهای خود تسلط دارد و آگاهانه برخورد می کند و با جوسازی و جنجالها، میدان را خالی نمی کند .