مدیریت، اقتصاد و توسعه

سازمان تجارت جهانی (WTO ) سازمانی است كه برای گشترش تجارت خارجی در سطح بين المللی بوجود آمد. این سازمان در سال 1995متولّد و جانشين گات گرديد و با توجه به عضویت ایران ۱۴۹کشوررا در بر می گیرد که 96% تجارت جهان درآن انجام می گیرد.  wto  سازمانی دمکراتیک است و حداقل در تئوری، هر يك از اعضا، كوچك و بزرگ در آن حق وتو دارند.   

  هيئت منصفه سازمان تجارت جهانی  ، بين پروسه توليد و نوع كالا فرق ميگذارد و ميگويد كه كشورها نميتوانند وارد كردن كالائی را به خاطر پروسه توليد آن كه ممكن است غير قابل قبول باشد   ممنوع كرد.  

توزيع درآمد و توليد درآمد را نباید با يكديگر اشتباه کرد . سازمان وظيفه خود  نميداند كه در جهت توزيع درآمد دخالت کند این بعهده کشورهاست که تصمیم بگیرند چگونه توزیع را انجام دهند .
   سازمان  معتقد است كه تجارت باعث افزايش درآمد نا خالص ملی و اشتغال در كشورهای عضو ميشود ولی همه بطور مساوی از اين افزايش بهره مند نخواهند شد. ميزان بهره مندی هر كشور بستگی به قدرت رقابت آن با رقبای خود در بازارهای بين المللی دارد. اشتغال، توليد، و فروش شركتهائی كه قدرت و آمادگی برای رقابت جهانی دارند افزايش ميابد و در نتيجه اشتغال ملی افزايش مييابد و به بالا بردن درآمد نا خالص ملی كمك ميكنند.

wto معتقد است كه دولتها بايد سيستمهائی برای كمك به اين نوع شركتها و كاركنان آن، نهادينه كنند تا بتوانند خود را برای رقابت جهانی آماده نمایند.

 بنابراين اگر قبول كنيم كه سياستهای سازمان تجارت جهانی باعث افزايش رقايت، تجارت، مالكيت، و توسعه اقتصادی ميشود  و با عضویت در این سازمان شانس کشور ازحیث  توسعه بالقوه اقتصادی ناشی از افزايش تجارت خارجی افزایش یافته و دسترسی بدون تبعيض به بازار جهانی، دسترسی به ارگانهای سازمان برای حل اختلافات، و حق رای در تصميم گيريهای سازمان را بوجود می آورد . لذا باید از هم اکنون آمادگی لازم برای تغییر اساسی در  ساختار اقتصادی ايران   و موسسات ملی، دولتی، و نيمه دولتی طبق اصول بازار بين المللی داد و ستد  بوجود آید تا مراحل بعدی مذاکرات پیوستن به wto با مشکلاتی مشابه مذاکرات هسته ای روبرو نشود ضمن آنکه نظرات کارشناسانه و موثر مخالفان پیوستن ایران به این سازمان را نیز نباید نادیده گرفت