مدیریت، اقتصاد و توسعه

     خداوند در آيه ۱۳۴ سوره آل عمران پس از آن كه از انفاق و فرو خوردن خشم و گذشت از خطاى مردم سخن گفت ، با جمله « واللّه يحبّ المحسنين » به اين معنا اشاره مى كند كه صفات ياد شده تعريفى براى نيكوكارى و نيكوكاران است . بَيهَقى مى گويد : كنيزى بر امام سجاد (ع) آب مى ريخت تا آن حضرت براى نماز آماده شود . ظرف آب از دستش افتاد و به صورت امام اصابت كرد و آن را خراش داد . امام سرش را به سوى كنيز بلند كرد . كنيز گفت : خدا مى فرمايد : « خشم خود را فرو مى خورند » . امام فرمود : من خشم خود را فرو خوردم . كنيز فراز ديگر را خواند كه : « از مردم درمى گذرند » . فرمود : خداوند از تو درگذرد . پس فراز ديگر آيه را خواند كه : « خدا نيكوكاران را دوست مى دارد » . امام فرمود : برو كه آزاد هستى . الدّرالمَنثور ج 2 ، ص 317 . از اين روايت برمى آيد كه امام (ع) احسان را به معنايى افزون بر صفات ياد شده در آيه كه فرو خوردن خشم و گذشت از لغزش هاست تفسير كرده اند. زيرا آزاد كردن بندگان را نيز از احسان دانسته اند . اين معنا مطابق اطلاقِ مفهوم احسان است . بر اين اساس بايد گفت صفاتى مانند فروخوردن خشم و گذشت از خطاها از لوازم معناى احسان است نه معنا و تعريف آن .