مدیریت، اقتصاد و توسعه

     ¤- مدتي پيش يکي از سايتها نوشته بود که اگر مهندس مير حسين موسوي، بيايد و رئيس جمهور شود؛ اولين رئيس جمهوري خواهد بود که مردم او را با اسم کوجک صدا مي زنند.
     آن «ميرحسين» اکنون نرم و آهسته، به ميدان رقابت ها وارد می شود. گر چه خيلي ها اين حضور را جدي نگرفته يا نمي خواهند و نخواستند جدي بگيرند و شايد هم ناراحتند و آمدنش را بر نمي تابند. اما به اعتقاد من او آمد، نه آنکه مي آيد. و مي ماند نه آنکه قرار باشد با شخص يا گروه يا جماعتي، سياست بازي کند و به نفعشان نقش بازي نماید!
     اين روزها اما عطش زائدالواصفي در جامعه وجود دارد تا از افکار و انديشه هاي جديد مهندس موسوي آگاهي يابند و از تازه ترين ديدگاههاي وي راجع به مسائل روز، خصوصا" انديشه هاي اقتصادي اش مطلع شوند. در اين مورد نيز مير حسين و طرفدارانش رفتار متين و برنامه ريزي شده اي دارند. با دقت ، صبر و حوصله از ظرفیت های رسانه ای بهره برده و خرامان خرامان و قطره چکان پیش می روند.  
     من در سخنان جدید آقای مهدس موسوی، نکته تازه ای که او را «ویژه» کند، نیافتم. حرفهای او کلیشه ای و شعارگونه است و راهکار و راهبرد مشخصی در آنها ملاحظه نمی شود. مثلا" راجع به جهانی شدن می گوید: «بايد ما متوجه مخاطره آمريكايي شدن بجاي جهاني شدن باشيم.» و در خصوص پیوستن به WTO تاکید می کند: «چه اشكالي دارد بر فرض آنكه قصد ورود به سازمان تجارت جهاني را داشته باشيم، اما از سياست‌هاي حمايتي روشني در قبال صنايع و اقتصاد خود تبعيت كنيم»
     او جذب سرمایه های خارجی را در شرائط موجود کشور ناممکن دانسته و می گوید: «در وضعيتي آشفته از سياست‌گذاري‌ها، برنامه ها و مديريت ها سرمايه خارجي جذب نمي شود و اگر بشود بيشتر براي غارت و چپاول در يك زمان محدود و كوتاه است» هم چنین شیوه اجرای سیاستهای اصل 44 را مورد انتقاد قرار می دهد و راجع به اوضاع جاری اقتصادی کشور به طعنه می گوید :«ظاهراً تنها راه حلي كه براي كنترل تورم دست ما مانده واردات همه چيز از خارج و توقف توليد داخل است»
     میر حسین موسوی خامنه ای را تاکنون جماعتی از چپگرایان عاقل ، راستگرایان معتدل و سیاست ورزان منعطف مورد حمایت قرار داده اند. اما بسیاری از افراد و گروهها نیز منتظرند تا حضور رسمی او اعلام و شعارهای انتخاباتی اش منتشر گردد تا در فضای شفافتری اتخاذ تصمیم کنند. در هر حال دیدگاههای میر حسین 67 ساله، نه اصلاح طلبانه است و نه اصولگرایانه (به مفهوم طیف بندی های سیاسی) عدالت گرایی او، واقعی تر از احمدی نزاد می نمایاند و محبوبیت تاریخی اش در نحله اصلاح طلبان، او را بر فراز خواهد نشاند. لذا بعید نیست که از این ورود و حضور نرم، موج بلندی برخیزد و وی را به پدیده انتخابات دهمین دوره ریاست جمهوری تبدیل گرداند. باید منتظر ماند...