مدیریت، اقتصاد و توسعه

     ¤- ماهها پیش بر اساس پیش فرض های اولیه انتخاباتی، طی مصاحبه ای با خبرگزاری آریا، گفته بودم که انتخابات دو قطبی نخواهد شد. اما در همان مصاحبه تاکید کردم که بهتر است مسیر انتخابات به سمتدوقطبی شدن پیش برود چرا که در آن صورت علاوه بر پایین آوردن هزینه ها و افزایش انگیزه های تبلیغاتی، فرصت انتخاب و تشخیص برای مردم نیز فراهم تر خواهد بود.

     اینک ایام کارزار انتخاباتی فرا رسیده است و چهار کاندیدا با تایید شورای نگهبان وارد مرحله نهایی شدند. به نظر می رسد از میان آنها ؛ مهندس میر حسین موسوی و دکتر محمود احمدی نژاد به عنوان اقطاب اصلی انتخاب دهم مطرح و با عنایت به نظر سنجی ها و گرایش گروهها و احزاب شاخص، آقایان دکتر محسن رضایی و حجت الاسلام و المسلمین کروبی از شانس کمتری برخوردار باشند.

     آن دو (میر حسین و محمود) اما شباهت ها و تفاوت هایی دارند که ذیلا" به تعدادی از آنها اشاره می شود:

     شعار اصلی میرحسین، عدالت محوری و حمایت از محرومین است. همان که احمدی نژاد بیش از چهار سال است که بر آنها اصرار و تاکید می ورزد و در واقع می توان آن را یکی از دلایل تعیین کننده پیروزی او درانتخابات نهم برشمرد. استراتژی بعدی احمدی نژاد؛ بازگشت به نقطه صفر یا دهه اول انقلاب بود. در این موضوع نیز مهندس موسوی با احمدی نژاد همداستان است. او هم دائم از آن ایام یاد می کند و در بعضی از سخنرانی ها اعاده ارزشهای دهه اول را مورد توجه قرار داده است.
     نکته دیگر پایبندی هر دوی آنها بر پاسداشت شهیدان، قانون اساسی، اطاعت از رهبری، مردم سالاری و همراهی و همنوایی با تفکر بسیجی است.
     شباهت دیگر تکیه هر دو بر اصولگرایی است. میر حسین یک نیمه خود را به تنه تنومند اصولگرایی متصل کرده است تا از خوان گسترده این نهاده سیاسی نیز بی بهره نماند!
     اما بعضی از تفاوتها: اول آنکه احمدی نژاد همیشه در یک حلقه حضور داشته و دارد و حتی دائره مشورت کلان وی نیز از همان حلقه معروف پیشتر نرفت و اتفاقا" همین حصر و قید از بزرگترین نقدهای سایر اصولگرایان بر او بوده و هست. میر حسین را اما باید ارباب حلقه ها نامید! در دایره میر حسین همه طیف ها و گرایش ها را می توان یافت و از این جهت وی کاملا" با احمدی نژاد فرق دارد. میر حسین به هر کس که از او حمایت کند احترام می کند اما احمدی نژاد حتی به همفکران خود می گوید که نیازی به آنها ندارد!
     مهندس موسوی ظاهرا"  مصلحت بین، منعطف، اهل تعارف، معتدل و مقبول نخبگان است اما احمدی نژاد قاطع، تند و تیز، ریسک پذیر، غیر منعطف، بی تعارف، رو به جلو و محبوب توده مردم است. میرحسین با عصا و مشورت از بحران ها عبور می کند. ولی احمدی نژاد با تصمیم سریع،  اقدام فوری و شاید توکل، بحران ها را در می نوردد. دولت احمدی نژاد یکدست، پرتحرک، قبراق و قائم به شخص است اما دولت میرحسین، ترکیبی، متنوع و مشورتی خواهد بود.
     و دست آخر اینکه دکتر محمود احمدی نژاد مرد حادثه ها، فرصت ها و سوژه هاست  باید منتظر ماند و دید مردم ایران کدام یک از این دو سبک و سلیقه را برای مدیریت کشور انتخاب خواهند کرد.